ΣτοχοΠοίηση

το παρακάτω ποίημα προέρχεται από αγαπημένο (α)πρόσωπο  Ο κόσμος είναι σκατά θα αλλάξει λες "κάποια στιγμή" όπως κάποια στιγμή θα βρεθούμε και θα παίζουμε κυνηγητό στους δρόμους σε ερειπωμένα σπίτια και σκιώδη γκαράζ θα σου πω ότι δεν είσαι απελευθερωμένη απλά έχεις διαφορετικά ταμπού απ' τη μάζα θα μου πεις πως, είμαι δεν είμαι καθήκι, ποτέ δεν θα ταυτιστώ με την ηθική και την ανηθικότητα "Ο κόσμος είναι σκατά" θα ήθελα να το φωνάξω πριν πεθάνω αλλά πλέον νομίζω ότι θα φώναζα "κάβλα είσαι" "θέλω να σε πηδήξω" και τέτοια ή όχι; Ο κόσμος είναι σκατά και η αποδοχή της πραγματικότητας το πρώτο βήμα για την αλλαγή της Ο ιστορικός χρόνος είναι άπειρος και το τέλος του κόσμου δεν θα έρθει ποτέ το ίδιο και η άνοιξη στις καρδιές των ανθρώπων Αφελής όποιος αγωνίστηκε για να αντικρίσει την επερχόμενη αλλαγή Ο πεπερασμένος νους αδυνατεί να αντιληφθεί την ενδελεχή εντροπία στα γρανάζια του μηχανισμού που λέγετ...

Οι μέρες του καλοκαιριού είναι ατέλειωτες. Η ζέστη αποπνικτική, και το μόνο συναίσθημα που κατακλύζει το ανθρώπινο είδος (αν μπορούμε ακόμα να αυτοαποκαλούστε έτσι) είναι η ανία και η βαρεμάρα. Άλλη μια βαρετή μέρα λοιπόν, φτάνει στο τέλος της και παραχωρεί τη θέση της, σε μια πολλά υποσχόμενα βαρετή νύχτα. Και αφού το σπίτι παραμένει ενοχλητικά μη οικείο, αποφασίζω να βγω, μια έξοδος κατά την οποία αφήνεις στην άκρη την ''ασφάλεια'' που σου παρέχει το κρησφύγετο σου, και ξεκινάς για μια νέα περιπέτεια (wow). Ωστόσο το κοντινότερο ημιυπόγειο μπαρ, φαντάζει ο καλύτερος προορισμός για της ανάγκες της σημερινής νύχτας. Κάπως έτσι κατέληξα μόνη να κάθομαι στο μπαρ, από όπου μπορώ να έχω άμεση πρόσβαση στις μπύρες, αλλά και θέα σε όλο το μαγαζί. Η ατμόσφαιρα μυρίζει αλκοόλ και έχει ιδιαίτερα χαμηλό φωτισμό, είναι ένα μέρος που μάλλον αντί να προσφέρει παρηγοριά, χαρίζει στους θαμώνες μεγαλύτερη δόση κατάθλιψης.  Ευτυχώς τη δική μου ανία, ήρθε σαν από μηχανής θεός, να σπ...

Η ζέστη έχει πνίξει τα πάντα. Σαν τις σαύρες ψάχνουμε σκιές, κάτι δροσερό για να σώσουμε και τα λίγα υγρά που μας έχουν απομείνει δεν είναι μόνο ότι δεν έχουμε σάλιο είναι και που σταμάτησε να μας καβλώνει η ιδέα της αλλαγής. Τυπικά ραντεβού για καφέ σε μπαλκόνια, απλωμένα βρεγμένα σεντόνια, γυαλιά ηλίου και χιπστεριλα. Αφού δεν μας πάνε οι διακοπές, τους γυρνάμε τη πλάτη πείθοντας τους άλλους ότι είναι απάτη. Από φράγκα δεν παίζει μια, και οι γονείς μας, μας έχουν πείσει ότι είμαστε πολύ ανάξιοι για να κάνουμε το οτιδήποτε. γι αυτό και εμείς δεν κάνουμε τίποτε. Αράγματα με παρέες, ταράτσες και μοναχικές κεραίες ανάσες που βρωμάνε τσιγάρο και φτηνή μπύρα. αδέσποτα σκυλιά αδέσποτα παιδιά δεν είναι και τόσο μεγάλη η διαφορά τελικά.

περπατάω και ακούω τα βήματα και τον χτύπο της καρδιάς μου. η ταχυπαλμία μου επηρεάζει και την ταχύτητά μου και εγώ αποσυντονίζομαι σε κάθε βήμα. νιώθω τα μάτια σου καρφωμένα στη πλάτη μου, με κοιτάς να φεύγω, αλλά δεν ξέρω αν είσαι αρκετά δειλός για να με φέρεις πίσω, ή για να με αντιμετωπίσεις. φτάνω σπίτι και τικ,τακ,τικ,τακ ο χρόνος περνάει, ωπ να και μια στιγμή που μόλις με προσπέρασε χωρίς να πει καν ένα ''γειά'' τικ, τακ,τικ,τακ η επανάσταση άργησε κι' άλλο δευτερόλεπτο κι' άλλο κι' άλλο κι' άλλο και εγώ ζαλίστηκα να παρακολουθώ το ρολόι και εσύ δεν ήρθες, παρά μόνο μου έστειλες μήνυμα «σε σκέφτομαι» και σκέφτομαι ''και τι να λέει;'' γύρισα πλευρό και δεν κοιμήθηκα μάλλον ήταν κολλητικό. στον ύπνο μου είδα ότι ήμουν πυροτεχνουργός και έπρεπε να συνδέσω κάτι καλώδια για να σώσω λέει τον κόσμο. από συνήθεια ένωσα το κόκκινο με το μαύρο και ΜΠΑΜ... πετάχτηκα τρομαγμένη και σου έστειλα αν κοι...

φως, σκοτάδι φως,σκοτάδι κάποιος ας σπάσει τη γαμημένη λάμπα που τρεμοπαίζει. διαφωτισμός, σκοταδισμός εξευγενισμένοι βάρβαροι με δάδες και πυρσούς καταδιώκουν το ψυχικό ράκος. τo πιάνουν το σταυρώνουν το καίνε μεσαίωνας. φωτιά στους φαύλους κύκλους ευνουχισμένες προσωπικότητες, κατατρεγμένοι βρίσκουν άσυλο στη σκέπη του ουρανού 21ος αιώνας. και εσύ έψαχνες λέει μέσα στο πλήθος δύο μάτια. ποικίλα χρώματα, αλλά κανένα δεν έμοιαζε με εκείνο. έψαχνες λέει μια μάγισσα ανάμεσα σε ιεροεξεταστές και όταν κατάλαβες ότι δεν υπήρχε στο χώρο, σάστισες, νόμιζες όνειρο ήταν και χάθηκε. εν τέλη ήταν εκεί έβαλε τη μάσκα της και προσπάθησε να αποφύγει τα κεριά, γιατί αυτές αρπάζουν εύκολα.

Το ρίσκο είναι μαχαίρι που κόβει και από τις δύο πλευρές είναι μολύβι με δύο άκρες είναι λαβύρινθος με έξοδο κινδύνου. είναι μονό εισιτήριο για το άγνωστο χωρίς επιστροφή και εγώ πολύ αναποφάσιστη για να διαλέξω προορισμό. το ρίσκο δεν έχει φύλλο ούτε φίλο έχει το ρίσκο είναι ένας μονόδρομος, ένα στενό που έχει κλειστοφοβία, είναι μια πεταλούδα που έχει υψοφοβία είναι ένα χέρι που θέλει να χειροκροτήσει μα δεν υπάρχει άλλο χέρι κάπου εκεί δίπλα. το ρίσκο είναι ένα μοναχικό ον που κανείς δεν κάνει παρέα μαζί του γιατί βρωμάει είναι ένα ον που όλοι φοβούνται γιατί ορμάει το φοβήθηκα εγώ το φοβήθηκες κι' εσύ.

δώσαμε ακριβείς λέξεις όχι απλά σε απροσδιόριστους όρους αλλά σε θέματα ίσως ανύπαρκτα. τέλος πάντων, άλλοι καίγοντας εκκλησίες θέλουν να φτάσουν στον παράδεισο και εμείς πιστέψαμε στο θεό για να τους δούμε καμένους. η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά ως παγκόσμιος πόλεμος, την δεύτερη φορά ως έρωτας. οι ποιητές θα σου έλεγαν ότι και τα δυο έχουν νεκρούς, εγώ σου λέω να μην αυτοκτονήσεις για την γκόμενα, αυτοκτόνησε για την χαμένη σου ύπαρξη, ύπαρξη που αναλώνεται και χάνεται μέσα με αυτό που εμείς οι άνθρωποι ονομάσαμε χρόνο. δεν έπρεπε να σου πω να προσέχεις κανείς δεν μπορεί να προφυλαχτεί από τον εαυτό του. σου λέω όμως να υπάρχεις, είτε σε αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα είτε σε αυτό που ονομάζουμε τρέλα. τελικά τράβα στο διάολο μαζί με ότι άλλο προπαγανδίζει την αγάπη.