Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Περίοδος Παραγωγής





  Το ξυπνητήρι χτυπάει κάθε μέρα την ίδια ώρα. Σηκώνεσαι, το κλείνεις, ντύνεσαι βιαστικά μες στο σκοτάδι, πετάς καφέ και νερό στο ποτήρι, αρπάζεις το σάκο σου και κατευθύνεσαι στη στάση. Η δουλειά κάθε μέρα φαντάζει όλο και πιο πληκτική και κάθε βράδυ η -ρητορική κατά βάση- ερώτηση ''ποιος πάει ρε γαμώτο αύριο στη δουλειά?'' γίνεται μέρος της ρουτίνας σου. Η βάρδια ξεκινάει, εσύ ήδη έχεις πάρει την θέση σου. Όχι ότι είναι δύσκολη η δουλειά, αλλά να, είναι που δεν έχουμε μάθει να κάνουμε τίποτα στη ζωή μας και όλα μας κουράζουν.
  Οι 3 πρώτες μέρες είναι δύσκολες. Φοβάσαι να κοιτάξεις στα μάτια τον επιστάτη ή τους άλλους αγνώστους εκεί μέσα (κυρίως αυτούς που φοράνε μπλε) και περπατάς με το κεφάλι χαμηλά για να μην γίνεις στόχος, γιατί θεωρείς τους πάντες ανώτερους.Κουράζεσαι τόσο από το περιβάλλον γύρω σου, που νομίζεις ότι χάνεις το μυαλό σου. Οι επαναλαμβανόμενοι ήχοι και τα μηχανήματα που προσπαθούν να μην καταρρεύσουν, όντας ερείπια, φαντάζουν σαν μια φωνή που ποτέ δεν θα καταλάβεις.
  Βέβαια όλα αυτά μέχρι να συνηθίσεις και να καταλάβεις οτι ο επιστάτης είναι απλά ένας μαλάκας που αν του χαμογελάσεις με νόημα και του δώσεις μια ελπίδα ότι η ξεπεσμένη γοητεία του περνάει, θα σε πάρει υπό την προστασία του και εν τέλη όλοι εκεί μέσα είμαστε τα ίδια σκατά, τραβηγμένα από διαφορετική γωνία λήψης.
  Και κάπου εκεί που οι δείκτες του ρολογιού έχουν κολλήσει, περνάς και εσύ ντυμένος στα μπλε, βιαστικός όπως πάντα. Ρίχνεις κλεφτές ματιές και προσπαθείς να συγκεντρώσεις το μυαλό σου στη δουλειά. Κουνάς το κεφάλι συγκαταβατικά και χαμογελάς ελαφρά όταν σου μιλάνε, αλλά δεν δίνεις σημασία, εκτός αν πρόκειται για δουλειά. Και με θυμάμαι να σου μιλάω ώρες, για το πως πρέπει η εργατική τάξη να ξεσηκωθεί, να ξυπνήσει και να αποκτήσει έστω τη βασική εργατική συνείδηση και μπλα μπλα μπλα. Παρόλα αυτά αγάπη μου σε πληροφορώ πλέον εκ πείρας ότι κάθε προσπάθεια για ανεύρεση ταξικής-εργατικής συνείδησης εκεί μέσα είναι ανούσια, αφού όλοι δουλεύουν από ανάγκη για επιβίωση με αποτέλεσμα κανείς να μην νοιάζεται για οτιδήποτε άλλο πέρα από τα μεροκάματα. Οπότε δεν γαμιέται, δεν θα κερδίσουμε και τίποτα αν τους σφάξουμε.
  Δεν είναι δύσκολο να γίνεις μέρος του πληρώματος παρόλα αυτά. Κουτσομπολιά και κατινιές σε χτυπάνε ανελέητα. Από τις τουαλέτες ως το λεωφορείο μαθαίνεις τα πάντα για τους πάντες, είτε σε νοιάζει είτε όχι. Και τέλος μαθαίνεις τα δικά σου. Καταλήγεις να χάνεις τον εαυτό σου, αφού εναρμονίζεσαι τέλεια με τον χώρο. Μαθαίνεις γρήγορα, αρχίζεις και εσύ να κουτσομπολεύεις, όχι από χόμπι όπως κάποιοι ή από ευχαρίστηση αλλά για να περάσει η ώρα. Ύστερα από βαρεμάρα καθαρά αρχίζεις τα χαριτωμένα παιχνιδάκια με τον ελάχιστον αντρικό πληθυσμό, (σε φάση σκάσαν μύτη αρσενικά στο γυναικωνίτη και όλες θέλουν ένα κομμάτι) μέχρι βέβαια να βγει βρώμα ότι πηδιέσαι μαζί τους. Κάτι που είναι τραγικό, αφού εγώ ένα μήνα έψαχνα χώρο και χρόνο για να σε πηδήξω και να έχω κάτι ενδιαφέρον να γράψω, αλλά ούτε χώρος υπήρχε ούτε χρόνος.
  Βέβαια το υπέρτατο κακό είναι ότι ακόμα και όταν δεν είσαι στη δουλειά, η δουλειά είναι μαζί σου. Γίνεται ένα με το πετσί σου και σε ακολουθεί παντού. Δεν έχεις χρόνο για τον εαυτό σου, δεν έχεις καν τον εαυτό σου. ''Έναν καφέ στα γρήγορα, γιατί αύριο ξυπνάω πρωί'' όλα στα γρήγορα, μέχρι να ξυπνήσεις και να καταλάβεις ότι ήρθε ο χειμώνας και είναι σαν να ξύπνησες από μια νάρκη που σε κράτησε πίσω ένα καλοκαίρι.
  Πλάκα πλάκα, να που γίναμε και εμείς προλετάριοι. Η πιο λούμπεν κοινότητα. Βλέπεις η συνείδηση χρειάζεται χρόνο, και εμείς πηδιόμαστε με τα ρούχα πλέον γιατί που χρόνος να γδυθείς όταν ξυπνάς στις 4;

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

ετος 2015



εξαφανισμένοι άνθρωποι
χαμένα βιβλία
ανομολόγητες σκέψεις
και συρτάρια νεκροταφεία χαμένων ερώτων.
το πάτωμα καλύφθηκε από σκόνη και νεκρά εγκεφαλικά κύτταρα.
τα γαμημένα κάνουν έναν περίεργο ηδονιστικό θόρυβο
καθώς αφήνουν το εσωτερικό του κρανίου και προσγειώνονται.
βαθύς, εκκωφαντικός.
καίγομαι αλλά δεν δίνω σημασία.
η κούπα του καφέ έχει ραγίσει από την πολύ χρήση.
καφεΐνη, καφεΐνη, καφεΐνη
το πάτωμα γέμισε σκόνη και εγκεφαλικά κύτταρα πνιγμένα στην καφεΐνη.
τουλάχιστον έχουμε ίντερνετ 

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

Blue moon side effects



Η ζωή μας, φακός τηλεσκοπίου, upside down φάση και χάνω την ισορροπία μου.
Γουστάρεις την ψηφιοποίηση του κόσμου, μα η θεωρία σου είναι μισή
και αν είμαστε υπολείμματα αστεριών, πιθανότατα το δικό σου ανάβει ακόμα,
γιατί είχε καλή αντίσταση στο σύστημα.
Γράφω με όρους ηλεκτρισμένους, σαν την ατμόσφαιρα μπας και καταλάβεις τι παίζει.
Αν πάρεις νόμπελ μην μου το αφιερώσεις, δώσε μου απλά τα φράγκα γιατί
money makes the world go round (1.6x10^3km/h) και εγώ θέλω να πάω στο διάστημα
και να σου αγοράσω ένα οικόπεδο στο φεγγάρι, να χτίσεις το δικό σου σπίτι.
Και εγώ, σαν πειρατής χωρίς προορισμό και πλήρωμα, θα σε παρακολουθώ με το μονόκιαλο,
και θα θυμάμαι πως γυμνοί κυνηγούσαμε το φεγγάρι, μα δεν το αγγίξαμε ποτέ.

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Flowers, Cigarettes & Belts

το παρακάτω ποίημα προέρχεται από αγαπημένο (α)πρόσωπο 

Ο κόσμος είναι σκατά
θα αλλάξει λες
"κάποια στιγμή"
όπως κάποια στιγμή θα βρεθούμε
και θα παίζουμε κυνηγητό στους δρόμους
σε ερειπωμένα σπίτια και σκιώδη γκαράζ
θα σου πω ότι δεν είσαι απελευθερωμένη
απλά έχεις διαφορετικά ταμπού απ' τη μάζα
θα μου πεις πως, είμαι δεν είμαι καθήκι,
ποτέ δεν θα ταυτιστώ με την ηθική και την ανηθικότητα
"Ο κόσμος είναι σκατά"
θα ήθελα να το φωνάξω πριν πεθάνω
αλλά πλέον νομίζω ότι θα φώναζα
"κάβλα είσαι"
"θέλω να σε πηδήξω"
και τέτοια
ή όχι;

Ο κόσμος είναι σκατά
και η αποδοχή της πραγματικότητας
το πρώτο βήμα για την αλλαγή της
Ο ιστορικός χρόνος είναι άπειρος
και το τέλος του κόσμου δεν θα έρθει ποτέ
το ίδιο και η άνοιξη στις καρδιές των ανθρώπων
Αφελής όποιος αγωνίστηκε
για να αντικρίσει
την επερχόμενη αλλαγή
Ο πεπερασμένος νους
αδυνατεί να αντιληφθεί
την ενδελεχή εντροπία
στα γρανάζια του μηχανισμού
που λέγεται "ζωή"
Ο κόσμος αλλάζει, μωρό μου
το ίδιο και οι αποστάσεις
όταν φέρνω στο νου μου
τα δυο σου μάτια

Μηνάς Μπουασόν.

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

απο μυθο ποιηση



Οι μέρες του καλοκαιριού είναι ατέλειωτες. Η ζέστη αποπνικτική, και το μόνο συναίσθημα που κατακλύζει το ανθρώπινο είδος (αν μπορούμε ακόμα να αυτοαποκαλούστε έτσι) είναι η ανία και η βαρεμάρα. Άλλη μια βαρετή μέρα λοιπόν, φτάνει στο τέλος της και παραχωρεί τη θέση της, σε μια πολλά υποσχόμενα βαρετή νύχτα. Και αφού το σπίτι παραμένει ενοχλητικά μη οικείο, αποφασίζω να βγω, μια έξοδος κατά την οποία αφήνεις στην άκρη την ''ασφάλεια'' που σου παρέχει το κρησφύγετο σου, και ξεκινάς για μια νέα περιπέτεια (wow). Ωστόσο το κοντινότερο ημιυπόγειο μπαρ, φαντάζει ο καλύτερος προορισμός για της ανάγκες της σημερινής νύχτας.
Κάπως έτσι κατέληξα μόνη να κάθομαι στο μπαρ, από όπου μπορώ να έχω άμεση πρόσβαση στις μπύρες, αλλά και θέα σε όλο το μαγαζί. Η ατμόσφαιρα μυρίζει αλκοόλ και έχει ιδιαίτερα χαμηλό φωτισμό, είναι ένα μέρος που μάλλον αντί να προσφέρει παρηγοριά, χαρίζει στους θαμώνες μεγαλύτερη δόση κατάθλιψης.
 Ευτυχώς τη δική μου ανία, ήρθε σαν από μηχανής θεός, να σπάσει ένας τύπος. Ανοίγει τη πόρτα (μάλλον φαίνεται ξαφνιασμένος που κατέβαλλε μεγαλύτερη δύναμη για να την ανοίξει απ' όσο χρειαζόταν), ρίχνει μια ματιά τριγύρω και κατευθύνετε στο πιο σκοτεινό σημείο του μπαρ, όπου υπάρχει ένα άδειο τραπέζι.
Φαίνεται γύρω στο 40, ίσως και πιο νέος, έχει πίσω πιασμένο το σχετικά μακρύ σγουρό μαλλί του, φοράει χακί στρατιωτικό παντελόνι και μαύρο κοντομάνικο μπλουζάκι. Είναι η τέλεια φαντασίωση της χίπισσας γκόμενας, μόνο που το χαλάει το χακί! Και εγώ πιο κάρτα από ποτέ κάθομαι σαν χάνος και τον κοζάρω. Παραγγέλνει ουίσκι, και βγάζει από τη τσέπη του μια θήκη καπνού. Αφού το ύπουλο γυναικείο μυαλό μου τον έχει εξετάσει διεξοδικά από την κορυφή ως τα νύχια, παρατηρώ ότι είναι σκεπτικός και προβληματισμένος. Έτσι, με τις δυνάμεις που ΔΕΝ έχω προσπαθώ να διαβάσω τις σκέψεις του. Ποιος είναι? Τι δουλειά μπορεί να κάνει ή να μην κάνει? Είναι από εκείνους τους τύπους που όλοι θεωρούν πρεζάκια, αλλά στον ίδιο δεν πέρασε καν σαν ιδέα απ το μυαλό να δοκιμάσει οποιοδήποτε ναρκωτικό (καλά εκτός από χόρτο ίσως), anyway, καρφώνει το βλέμμα στο άπειρο, και καπνίζει το τσιγάρο που πριν λίγο έστριψε.
Τι μπορεί να σκέφτεται όμως? Είναι από εκείνους τους περιθωριακούς τύπους που δεν γνωρίζεις, αλλά θέλεις να πλησιάσεις τόσο πολύ, να τον αγκαλιάσεις και να τον ρωτήσεις τα προβλήματα του, να τον αφήσεις να σου διηγηθεί τη ζωή του και να αναλύσετε την ανούσια παιδική του ηλικία.
Φαίνεται ότι ταξιδεύει. Ίσως σε κάποιο μπαρ μηχανόβιων, από εκείνους με τις τεράστιες μηχανές που ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο και φοράνε εκείνα τα χαρακτηριστικά δερμάτινα μπουφάν. Ή μπορεί να ταξιδεύει σε κάποιο εξωτικό νησί, να βρίσκεται ξαπλωμένος σε μια αιώρα ανάμεσα σε 2 τεράστιους φοίνικες. Χμμ μπαα, μάλλον η ιδέα του μηχανόβιου είναι η επικρατέστερη ''ένας hell angel μπορεί να κάθεται απέναντί μου'', σκέφτομα.
Αλλά και πάλι φαίνεται ότι κάτι τον προβληματίζει! Ίσως αναλογίζεται τις ευθύνες του για την κατάντια της κοινωνίας, ή για τις κλιματικές αλλαγές που κάθε χρόνο γίνονται όλο και πιο περίεργες, ή μπορεί να σκέφτεται ότι η ηλιθιότητα (ειδικά των νέων) βρίσκεται στο απόγειο της!
Και αφού έχω αναλύσει κάθε ενδεχόμενο στο μυαλό μου, και κάθε πιθανή σκέψη που μπορεί να περνάει απ' το μυαλό του, και αφού βρίσκομαι ήδη στη 5 μπύρα χωρίς να καταλάβω πως πέρασε η ώρα (και με θολωμένο μυαλό όντας πολύ φλώρος για να αντέχω το αλκοόλ) αποφασίζω τελικά πως πρέπει να πάρω τη ζωή στα χέρια μου! Πρέπει να ρισκάρω (το αλκοόλ γαμιέται όταν σε κάνει να πιστεύεις ότι έχεις το θάρρος να κάνεις κάτι που δεν θα έκανες νηφάλιος).
Αποφασίζω λοιπόν να πάω να του μιλήσω, και έτσι ψάχνω πρόφαση. ''Θα του ζητήσω αναπτήρα'' λέω και συνειδητοποιώ ότι ήδη ένα αναμμένο τσιγάρο βρίσκεται ανάμεσα στα δάχτυλά μου! (φακ)
''Εντάααξει'' σκεφτομαι, ''μην πανικοβάλλεσαι, σβήσε το τσιγάρο και ζήτα του φιλτράκια'' έτσι στα πούστικα έβαλα το (μισογεμάτο) πακέτο μου με φιλτράκια στη τσέπη μου, σηκώθηκα από το σκαμπό και ήμουν έτοιμη να κάνω το επόμενο βήμα, και ποιος ξέρει ίσως καταλήγαμε σπίτι μου το βράδυ!
Και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και ένας τύπος μπαίνει βιαστικά, ρίχνει μια ματιά στο χώρο, και κατευθύνεται στο τραπέζι του τυπά μου (ναι! έγινε και ΜΟΥ τώρα). ''Τι σκατά, μάζωξη έχουν?''
Δεν θα με ρίξει όμως! Εγώ ξεκίνησα για εκεί και θα πάω! Κατεβάζω μονορούφι τη μπύρα που μου απέμεινε, και ξεκινάω για το τραπέζι του. Ξαφνικά 5 βήματα πριν το τραπέζι τους, κόβεται το ρεύμα, κλείνει η μουσική και εγώ ξεμένω στη μέση του πουθενά, πανικόβλητη σχεδόν γιατί δεν βλέπω ούτε τη μύτη μου για να συνεχίσω την πορεία μου. Κι όμως, βρίσκομαι τόσο κοντά του, και αυτή η διαολεμένη σύμπτωση με αναγκάζει να ακούσω τη συζήτηση τους!
-Έλα ρε μαλάκα, ξεκόλλα, μια γκόμενα ήταν. (λέει ο νεοφερμένος τυπάς, και καταλαβαίνω ότι είναι αυτός, από την κατεύθυνση της φωνής του).
Και (ο γλυκούλις μου) του απαντάει με έναν βαθύ αναστεναγμό. (και εγώ να λιώνω)
-Έλα ρε μαλάκα, αφού την πήδηξες, ξέχνα την τώρα να τελειώνουμε.
-Την αγαπάω ρε φίλε.
''Τιιιιι?'' σκέφτομαι....''όλη η φασαρία για μια γκόμενα?''.
Ξαφνικά, το ρεύμα επανέρχεται, (διαολεμένες συμπτώσεις) και εγώ βρίσκομαι στη μέση του πουθενά. Ευτυχώς, βλέπω τη διέξοδο σωτηρίας μου! Κατευθύνομαι γρήγορα στις τουαλέτες. Κοιτιέμαι στον καθρέφτη και γελάω με τον εαυτό μου. Παρατηρώ ότι ο τοίχος είναι γεμάτος συνθήματα, ταγκές, και διάφορες άλλες μαλακίες (ονόματα, καρδουλες etc.) και το μάτι μου πέφτει πανω στη φράση ΄΄ΌΛΑ ΕΊΝΑΙ ΘΈΜΑ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΊΗΣΗΣ ''.
Βγαίνω έξω, και οι τυπάδες έχουν φύγει. Επιστρέφω στο μπαρ και παραγγέλνω ακόμα μια μπύρα σκεπτόμενη τη διαδρομή της επιστροφής στην ανία μου. 

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

stra(y)nge



Η ζέστη έχει πνίξει τα πάντα.
Σαν τις σαύρες ψάχνουμε σκιές,
κάτι δροσερό για να σώσουμε και τα λίγα υγρά που μας έχουν απομείνει
δεν είναι μόνο ότι δεν έχουμε σάλιο
είναι και που σταμάτησε να μας καβλώνει η ιδέα της αλλαγής.
Τυπικά ραντεβού για καφέ σε μπαλκόνια,
απλωμένα βρεγμένα σεντόνια,
γυαλιά ηλίου και χιπστεριλα.
Αφού δεν μας πάνε οι διακοπές,
τους γυρνάμε τη πλάτη
πείθοντας τους άλλους ότι είναι απάτη.
Από φράγκα δεν παίζει μια,
και οι γονείς μας, μας έχουν πείσει ότι είμαστε πολύ ανάξιοι
για να κάνουμε το οτιδήποτε.
γι αυτό και εμείς
δεν κάνουμε τίποτε.
Αράγματα με παρέες,
ταράτσες και μοναχικές κεραίες
ανάσες που βρωμάνε τσιγάρο και φτηνή μπύρα.
αδέσποτα σκυλιά
αδέσποτα παιδιά
δεν είναι και τόσο μεγάλη η διαφορά τελικά.

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

benefits with friends






περπατάω και ακούω τα βήματα και τον χτύπο της καρδιάς μου.
η ταχυπαλμία μου επηρεάζει και την ταχύτητά μου
και εγώ αποσυντονίζομαι σε κάθε βήμα.
νιώθω τα μάτια σου καρφωμένα στη πλάτη μου,
με κοιτάς να φεύγω, αλλά δεν ξέρω αν είσαι αρκετά δειλός
για να με φέρεις πίσω, ή για να με αντιμετωπίσεις.
φτάνω σπίτι και τικ,τακ,τικ,τακ ο χρόνος περνάει,
ωπ να και μια στιγμή που μόλις με προσπέρασε χωρίς να πει καν ένα ''γειά''
τικ, τακ,τικ,τακ η επανάσταση άργησε κι' άλλο δευτερόλεπτο
κι' άλλο
κι' άλλο
κι' άλλο
και εγώ ζαλίστηκα να παρακολουθώ το ρολόι
και εσύ δεν ήρθες,
παρά μόνο μου έστειλες μήνυμα
«σε σκέφτομαι»
και σκέφτομαι ''και τι να λέει;''
γύρισα πλευρό
και δεν κοιμήθηκα
μάλλον ήταν κολλητικό.
στον ύπνο μου είδα ότι ήμουν πυροτεχνουργός
και έπρεπε να συνδέσω κάτι καλώδια για να σώσω λέει τον κόσμο.
από συνήθεια ένωσα το κόκκινο με το μαύρο και ΜΠΑΜ...
πετάχτηκα τρομαγμένη
και σου έστειλα αν κοιμάσαι
και εσύ απάντησες «μμμμμ»
γύρισες πλευρό και συνέχισες τον ύπνο σου.