ΣτοχοΠοίηση

Η ζέστη έχει πνίξει τα πάντα. Σαν τις σαύρες ψάχνουμε σκιές, κάτι δροσερό για να σώσουμε και τα λίγα υγρά που μας έχουν απομείνει δεν είναι μόνο ότι δεν έχουμε σάλιο είναι και που σταμάτησε να μας καβλώνει η ιδέα της αλλαγής. Τυπικά ραντεβού για καφέ σε μπαλκόνια, απλωμένα βρεγμένα σεντόνια, γυαλιά ηλίου και χιπστεριλα. Αφού δεν μας πάνε οι διακοπές, τους γυρνάμε τη πλάτη πείθοντας τους άλλους ότι είναι απάτη. Από φράγκα δεν παίζει μια, και οι γονείς μας, μας έχουν πείσει ότι είμαστε πολύ ανάξιοι για να κάνουμε το οτιδήποτε. γι αυτό και εμείς δεν κάνουμε τίποτε. Αράγματα με παρέες, ταράτσες και μοναχικές κεραίες ανάσες που βρωμάνε τσιγάρο και φτηνή μπύρα. αδέσποτα σκυλιά αδέσποτα παιδιά δεν είναι και τόσο μεγάλη η διαφορά τελικά.

περπατάω και ακούω τα βήματα και τον χτύπο της καρδιάς μου. η ταχυπαλμία μου επηρεάζει και την ταχύτητά μου και εγώ αποσυντονίζομαι σε κάθε βήμα. νιώθω τα μάτια σου καρφωμένα στη πλάτη μου, με κοιτάς να φεύγω, αλλά δεν ξέρω αν είσαι αρκετά δειλός για να με φέρεις πίσω, ή για να με αντιμετωπίσεις. φτάνω σπίτι και τικ,τακ,τικ,τακ ο χρόνος περνάει, ωπ να και μια στιγμή που μόλις με προσπέρασε χωρίς να πει καν ένα ''γειά'' τικ, τακ,τικ,τακ η επανάσταση άργησε κι' άλλο δευτερόλεπτο κι' άλλο κι' άλλο κι' άλλο και εγώ ζαλίστηκα να παρακολουθώ το ρολόι και εσύ δεν ήρθες, παρά μόνο μου έστειλες μήνυμα «σε σκέφτομαι» και σκέφτομαι ''και τι να λέει;'' γύρισα πλευρό και δεν κοιμήθηκα μάλλον ήταν κολλητικό. στον ύπνο μου είδα ότι ήμουν πυροτεχνουργός και έπρεπε να συνδέσω κάτι καλώδια για να σώσω λέει τον κόσμο. από συνήθεια ένωσα το κόκκινο με το μαύρο και ΜΠΑΜ... πετάχτηκα τρομαγμένη και σου έστειλα αν κοι...

φως, σκοτάδι φως,σκοτάδι κάποιος ας σπάσει τη γαμημένη λάμπα που τρεμοπαίζει. διαφωτισμός, σκοταδισμός εξευγενισμένοι βάρβαροι με δάδες και πυρσούς καταδιώκουν το ψυχικό ράκος. τo πιάνουν το σταυρώνουν το καίνε μεσαίωνας. φωτιά στους φαύλους κύκλους ευνουχισμένες προσωπικότητες, κατατρεγμένοι βρίσκουν άσυλο στη σκέπη του ουρανού 21ος αιώνας. και εσύ έψαχνες λέει μέσα στο πλήθος δύο μάτια. ποικίλα χρώματα, αλλά κανένα δεν έμοιαζε με εκείνο. έψαχνες λέει μια μάγισσα ανάμεσα σε ιεροεξεταστές και όταν κατάλαβες ότι δεν υπήρχε στο χώρο, σάστισες, νόμιζες όνειρο ήταν και χάθηκε. εν τέλη ήταν εκεί έβαλε τη μάσκα της και προσπάθησε να αποφύγει τα κεριά, γιατί αυτές αρπάζουν εύκολα.

Το ρίσκο είναι μαχαίρι που κόβει και από τις δύο πλευρές είναι μολύβι με δύο άκρες είναι λαβύρινθος με έξοδο κινδύνου. είναι μονό εισιτήριο για το άγνωστο χωρίς επιστροφή και εγώ πολύ αναποφάσιστη για να διαλέξω προορισμό. το ρίσκο δεν έχει φύλλο ούτε φίλο έχει το ρίσκο είναι ένας μονόδρομος, ένα στενό που έχει κλειστοφοβία, είναι μια πεταλούδα που έχει υψοφοβία είναι ένα χέρι που θέλει να χειροκροτήσει μα δεν υπάρχει άλλο χέρι κάπου εκεί δίπλα. το ρίσκο είναι ένα μοναχικό ον που κανείς δεν κάνει παρέα μαζί του γιατί βρωμάει είναι ένα ον που όλοι φοβούνται γιατί ορμάει το φοβήθηκα εγώ το φοβήθηκες κι' εσύ.

δώσαμε ακριβείς λέξεις όχι απλά σε απροσδιόριστους όρους αλλά σε θέματα ίσως ανύπαρκτα. τέλος πάντων, άλλοι καίγοντας εκκλησίες θέλουν να φτάσουν στον παράδεισο και εμείς πιστέψαμε στο θεό για να τους δούμε καμένους. η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά ως παγκόσμιος πόλεμος, την δεύτερη φορά ως έρωτας. οι ποιητές θα σου έλεγαν ότι και τα δυο έχουν νεκρούς, εγώ σου λέω να μην αυτοκτονήσεις για την γκόμενα, αυτοκτόνησε για την χαμένη σου ύπαρξη, ύπαρξη που αναλώνεται και χάνεται μέσα με αυτό που εμείς οι άνθρωποι ονομάσαμε χρόνο. δεν έπρεπε να σου πω να προσέχεις κανείς δεν μπορεί να προφυλαχτεί από τον εαυτό του. σου λέω όμως να υπάρχεις, είτε σε αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα είτε σε αυτό που ονομάζουμε τρέλα. τελικά τράβα στο διάολο μαζί με ότι άλλο προπαγανδίζει την αγάπη. 

Ένα μήνα έψαχνα. Όλοι είχα έτοιμη την δικαιολογία «δεν έχω», «τα χρειάζομαι για εμένα», και εγώ πονούσα. Ήταν ένας πόνος διαφορετικός. Ξεκινούσε από το μεδούλι μέσα στα κόκαλα και σιγά σιγά εξαπλωνόταν σαν καρκίνωμα μέσω των νευρικών μου απολήξεων σε όλο τον εγκέφαλο. Παρέλυα. Την ημέρα είχα κάτι να ξεχνιέμαι. Ήμουν στη γύρα και έψαχνα. Έψαχνα σε βιβλιοθήκες, στέκια και στενά. Αλλά τις νύχτες -αχ τις νύχτες- δεν την πάλευα. Άλλοτε φώναζα στους τοίχους και άλλοτε τους παρακαλούσα στα γόνατα να μου μιλήσουν. Να μου θυμίσουν τι είμαι, μέχρι τη στιγμή που με έπαιρνε ο ύπνος, εκεί στο πάτωμα, αγκαλιά με τη λογική μου. Και οι μέρες περνούσαν και εγώ δεν έβρισκα τίποτα και έτσι θόλωνα τη σκέψη μου με χάπια και αλκοόλ. Είχαν περάσει 25 μέρες και εγώ με έχανα. Τυχαία όπως περπατούσα συνάντησα τον Ζ. Ο τύπος είχε τα κονέ να βρει τα πάντα. Ήταν ενταγμένος στους αναλγηκούς. Αυτοί, είχαν ως βασικές αρχές την αλληλεγγύη και την αγάπη. Η απάντηση ήρθε πιο γρήγορα από την ερώτηση. «Όχι!» και έ...

Και βρέθηκα στη συνέλευση μαμά και όλοι φώναζαν συνθήματα «κάτω η πλουτοκρατία» «κάτω το κεφάλαιο» «κάτω η υπεραξία» και τώρα σκέφτομαι πως πρέπει να φωνάξω και εγώ ένα σύνθημα. Ανασύρω από τη μνήμη μου το τελευταίο που άκουσα στις ειδήσεις «λευτεριά στο Λάκη Γαβαλά» μα τι λέω, αυτό δεν είναι επαναστατικό σύνθημα και εγώ είμαι σε ηλικία επανάστασης. Θα φύγω, θα μαζέψω τα κουβαδάκια μου και θα φύγω. Θα πάω σε εκείνη την παραλία με το κόκκινο χώμα που χάνετε ο Φώντας γιατί έχει κόκκινα μούσια και θυμάμαι όταν τον ρώτησα γιατί είναι κουκουές απάντησε: «γιατί είναι το μόνο κόμμα που ταιριάζει με τα μούσια μου». Τον αγαπάω τον Φώντα, όχι γιατί είναι κουκουές, όχι γιατί γράφει ποιήματα ούτε γιατί είναι κοντός και σε μια έρευνα διάβασα ότι οι παιδεραστές είναι κοντοί, αλλά γιατί πάντα έχει μια απάντηση.